Nou woensdag 27 mei -de dag van de tatoeage- kreeg een heel ander einde dan verwacht. Ik dacht; ik kom thuis en ga hem aan iedereen showen... maar nee. Ik werd vanaf Ede bij de bushalte gedropt door de twee collega's die mee waren geweest, zwaaide nog even toen ze de auto hadden gekeerd en wegreden, liep de hoek om... en tja toen kon ik niet meer lopen!!

In de middag had ik al even last van mijn knie gehad, maargoed verder niet bij stil gestaan. De hele dag gewoon druk geweest en af en toe had ik al wel het gevoel dat de pijn erger werd. Maargoed, ik dacht natuurlijk vooral aan het zetten van de tattoo en dat werkte afleidend. Alleen na het afzetten werd het iets teveel allemaal. Ik twijfelde gewoon of ik naar huis zou bellen en me op zou laten halen, ondanks dat het maar een wandelingetje van 5 minuten was! Toch maar gebeld, alleen niemand nam op. Dus verder naar huis gestrompeld... Ik wist meteen dat dit niet goed zat, het deed zoveel pijn en ik kon zo moeilijk bewegen!

Thuis gekomen (21.15uur) direct dokterspost gebeld en om 22.00 kon ik terecht. De pijn werd alsmaar erger en mijn knie dikker en roder. Nou binnen 5 minuten onderzoek en wat vragen wist de dokter het. Het feit dat ik de zondag ervoor met hoofdpijn, koorts, hallucinaties en KEELPIJN  op bed had gelegen, wees op een bacteriële infectie. De bacterie uit mijn keel zou waarschijnlijk richting mijn knie gegaan zijn (dat kan blijkbaar). Nou ze las even voor wat er over in de computer stond: "Hoge koorts, je moet medicijnen. O, en wacht hier staat dat ik je met spoed naar het ziekenhuis moet sturen!" Waarop ze direct de telefoon pakte, het ziekenhuis belde en zei "Er zit hier een doodzieke jongen die met spoed moet worden opgenomen". Dus ja dat was even minder om te horen.

Nou thuis wat kleren opgehaald, onderweg mensen gebeld en op naar het Rijnstate ziekenhuis! Jeujjj! Nou daar aangekomen nog meer onderzoeken. Waarbij er onder anderen twee heerlijke spuiten mijn knie in mochten. Dat was niet zo heel leuk aangezien de pijn al bijna ondraaglijk was als je er overheen streelde!! Maar de uitkomst was in ieder geval dat ik minimaal twee nachten in het ziekenhuis mocht blijven. Ze moesten alles goed in de gaten houden want je kon hiermee je been verliezen of erger... Maargoed daar moest ik me nóg niet druk over maken. Lekker makkelijk gezegd he!

Nou heerlijk 2 nachten werden 3 nachten, 4 nachten... en uiteindelijk heb ik een week gelegen! Op mijn verjaardag mocht ik uit het ziekenhuis! Het was nog niet helemaal goed en dus moest ik thuis aan de medicijnen. Steeds stelde ik weer de vragen; kan ik straks weer gewoon sporten en wanneer dan? En kan de reis naar New York nog wel doorgaan?! Thuis mocht ik om te beginnen niet eens mijn knie belasten (dus onder anderen niet traplopen), moest dus antibiotica blijven slikken en tijdens een NX meeting heb ik uit voorzorg zelfs maar in de rolstoel gezeten.

Nou inmiddels heb ik weer 3 keer getraind (erg moeizaam want t hele gebeuren heeft toch wel wat sporen nagelaten) en zijn Bob en ik gewoon naar NYC gegaan! Hopelijk dat de conditie snel weer de oude is!!